- ۱- خدایا کلافَم...سردرگمم... 

- ۱- این شب ها شدم مثل پنج شش سال پیش که هر شب رادیو گوش می کردم...

اون موقع ها هر شب از ساعت 12 تا ۳-۳۰/۲ صبح رادیو گوش می کردم . موج اف ام  شبکه جوان

 هر شب یه برنامه ای پخش می کرد به نام " خیابان نقره ای شب " ....

برنامه ی خیلی خوبُ قشنگی بود...مخصوصا" سه شنبه ها با اجرای خوب فرشید منافی...

رادیو آرومم می کنه ولی دلتنگ...نمی دونم چرا...

۲-  خیلی حرف دارم واسه گفتن... واسه نوشتن...

روزها واسه نوشتن سخته... مغزم هنگ می کنه...

ولی شب ها...

شبا موقع خواب به خیلی از چیزا فکر می کنم...

به خیلی از آدما...

به خیلی از کارایی که باید انجام می دادم ولی انجام ندادمشون...

به خیلی از کارایی که نباید انجام می شد...

به خیلی از حرفایی که باید به موقع زده می شد ولی...

به خیلی از فرصت هایی که به سادگی از دست رفت...

به خیلی از آرزوها...

تمام خاطرات خوب و بد گذشته هر شب میاد تو ذهنم... از کودکی تا حال...

به آینده فکر می کنم...ولی خیلی زود از فکر کردن به آینده هم خسته می شم...

۳- خدایا راضیم به رضای تو...هر چی تو بخوای همون می شه...

همه چیزُ سپردم به تو...حتی خودمُ...

شاعر و فرشته اي با هم دوست شدند .

فرشته پري به شاعر داد و شاعر ، شعري به فرشته.

شاعر پر فرشته را لاي دفتر شعرش گذاشت و شعرهايش بوي آسمان گرفت .

و فرشته شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه عشق گرفت .

خدا گفت : ديگر تمام شد . ديگر زندگي براي هر دوتان دشوار مي شود.

زيرا شاعري که بوي آسمان را بشنود ، زمين برايش کوچک است

و فرشته اي که مزه عشق را بچشد ، آسمان برايش تنگ...

روزی مرد جوانی وسط شهری ایستاده بود وادعا می کرد که زیباترین قلب دنیا را در تمام آن منطقه

 دارد. جمعیت زیادی جمع شدند. قلب او کاملا سالم بود وهیچ خدشه ای بر آن وارد نشده بود.

 پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیباترین قلبی است که تاکنون دیده اند.

مرد جوان در کمال افتخار و با صدایی بلندتر به تعریف از قلب خود می پرداخت. ناگهان پیرمردی جلو

جمعیت آمد و گفت: اما قلب تو به زیبایی قلب من نیست. مرد جوان و بقیه جمعیت به قلب پیرمرد

 نگاه کردند . قلب او با قدرت تمام می تپید. اما پر از زخم بود. قسمت هایی از قلب او برداشته 

شده و تکه هایی جایگزین آنها شده بود، اما آنها به درستی جاهای خالی را  پر نکرده بودند و

گوشه هایی دندانه دندانه درقلب او دیده می شد . دربعضی نقاط شیارهای عمیقی وجود داشت

 که هیچ تکه ای آنها را پر نکرده بود .مردم با نگاهی خیره به او می نگریستند و با خود فکر

می کردند که این پیرمرد چطور ادعا می کند که قلب زیباتری دارد. مرد جوان به قلب پیرمرد اشاره

 کرد و خندید و گفت: تو حتما شوخی می کنی ! قلبت رابا قلب من مقایسه کن، قلب تو تنها

مشتی زخم و خراش و بریدگی است .پیرمرد گفت درست است . قلب تو سالم به نظر می رسد

اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نمی کنم. می دانی هر زخمی نشانگر انسانی است که من

عشقم را به او داده ام . من بخشی از قلبم را جدا کرده ام وبه او بخشیده ام . گاهی او هم

بخشی از قلب خود را به من داده است که به جای آن تکه بخشیده شده قرار داده ام ، اما این دو

 عین هم نبوده اند. گوشه هایی دندانه دندانه بر قلبم دارم که برایم عزیزند ، چرا که یادآور عشق

 میان دو انسان هستند . بعضی وقتی ها بخشی از قلبم را به کسانی بخشیده ام اما آنها چیزی

 از قلب خود را به من نداده اند این ها همین شیارهای عمیق هستند گرچه دردآورند ، اما یادآور

عشقی هستند که داشته ام. امیدوارم که آنها هم روزی بازگردند و این شیارها ی عمیق را با

 قطعه ای که من در انتظارش بوده ام پر کنند پس حالا می بینی که زیبای واقعی چیست ؟

 مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد .در حالی که اشک از گونه هایش سرازیر می شد به سمت

 پیرمرد رفت . از قلب جوان و سالم خود قطعه ای بیرون آورد و با دست های لرزان به پیرمرد

 تقدیم کرد. پیرمرد آن را گرفت و در قلبش جای داد و بخشی از قلب پیر و زخمی خود را در جای

 زخم قلب مرد جوان گذاشت .مرد جوان به قلبش نگاه کرد، سالم نبود ولی از همیشه زیباتر بود .

همه چيز خوب بود ، خوب .

بچه بودم

آسمان برايم آبي بود

آب آبي

مهرباني آبي ، گاه صورتي

زندگي زيبا بود .

حال بزرگ شده ام

و هيچ چيز رنگ خودش نيست

كاش باز هم بچه بودم .

روز قسمت بود

خدا هستي را قسمت مي كرد

خدا گفت : چيزي از من بخواهيد

هر چه كه باشد ‚ شما را خواهم داد

سهمتان را از هستي طلب كنيد

زيرا خدا بسيار بخشنده است

و هر كه آمد چيزي خواست

يكي بالي براي پريدن و ديگري پايي براي دويدن

يكي جثه اي بزرگ خواست و آن يكي چشماني تيز

يكي دريا را انتخاب كرد و يكي آسمان را

در اين ميان كرمي كوچك جلو آمد و به خدا گفت :

من چيز زيادي از اين هستي نمي خواهم

نه چشماني تيز و نه جثه اي بزرگ

نه بالي و نه پايي ‚ نه آسمان ونه دريا.

و خدا كمي نور به او داد

نام او كرم شب تاب شد

خدا گفت : آن كه نوري با خود دارد بزرگ است

حتي اگربه قدر ذره اي باشد

تو حالا همان خورشيدي كه گاهي زير برگي كوچك پنهان مي شوي

و رو به ديگران گفت : كاش مي دانستيد كه اين كرم كوچك ‚ بهترين را خواست

زيرا كه از خدا جز خدا نبايد خواست .

هزاران سال است كه او مي تابد .

روي دامن هستي مي تابد .

وقتي ستاره اي نيست چراغ كرم شب تاب روشن است و كسي نمي داند كه اين همان

 چراغي است كه روزي خدا آن را به كرمي كوچك بخشيده است .

- زیارت قبول گل من .

وقتي که تو نيستي

با سبد سبد دلتنگي چه کنم؟

انگار با نبودنت

نام رنگ مي بازد

ديگر نمي خواهم کسي را صدا بزنم...

بهرام حسین زاده

- وقتی بیست روز پیش گفتی میخوای بری هم خوشحال شدم هم ناراحت...

خوشحال از اینکه می خواستی به سفر بری به زیارت...

و ناراحت از اینکه نه می دیدمت و نه می تونستم صداتُ بشنوم...

از بیست روز پیش دلم برای تو  و صدات و شبُ روزایی که با هم حرف می زدیم تنگ شده بود و این

دلتنگی تا روزی که برگردی ادامه داره...

صبر و لحظه شماری می کنم تا روزی که برگردیُ ببینمت و صداتُ بشنوم...

همیشه واسه سلامتیت دعا می کنم...

سلام ما رو برسون و التماس دعا...

پیشاپیش زیارت قبول گل نازم .

تا تو هستي و غزل هست دلم تنها نيست

محرمي چون تو هنوزم به چنين دنيا نيست

از تو تا ما سخن عشق همان است که رفت

که در اين وصف زبان دگري گويا نيست

بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما

غزل توست که در قولي از آن ما نيست

تو چه رازي که بهر شيوه تو را مي جويم

تازه مي يابم و بازت اثري پيدا نيست

شب که آرام تر از پلک تو را مي بندم

در دلم طاقت ديدار تو تا فردا نيست

اين که پيوست به هر رود که دريا باشد

از تو گر موج نگيرد به خدا دريا نيست

من نه آنم که به توصيف خطا بنشينم

اين تو هستي که سزاوار تو باز اينها نيست

محمدعلي بهمني

-  به مردن فکر می کنم...

روزی که دیگه توی این دنیا نیستم...

روزی که عزرائیل میاد سراغم و چاره ای جز این ندارم که روحمُ در اختیارش قرار بدم...

همیشه دوست دارم بدونم وقتی که مردم کیا از مردنم  از نبود من نارحت میشن ؟

 کیا واسم گریه می کنن ؟

خیلی دلم می خواد بدونم که بعد از من با اتاقم  وسایل هام لباس هام عروسک هام و....... چیکار

 می کنن ؟

ما چه بخوایم چه نخوایم... چه دوست داشته باشیم چه دوست نداشته باشیم...بلاخره مرگ میاد

سراغمون .

کی میدونه تا کِی زنده ست ؟ کِی می میره ؟ چند ثانیه دیگه ؟ چند دقیقه ؟ چند ساعت ؟

چند روز ؟ چند هفته ؟ چند ماه ؟ چند سال دیگه ؟

هیچ کس نمی دونه جز خدا...و این ندونستن منو اذیت می کنه...

یه بزرگی می گه : شما نوع مرگ و زمان مردن خویش را نمی دانید . تنها می توانید در مورد چگونه

زندگی کردن خود تصمیم بگیرید .

و این مهمه که تو این مدتی که زنده هستیم خوب زندگی کنیم و خوب باشیم .

می ترسم از روزی که از این دنیا گناهکار برم...

خدایا من تو این دنیا کی بودم ؟  

چیکار کردم ؟

چطوری جواب محبت هاتُ دادم ؟

و اگر من هیچ جوابی نداشته باشم...وای بر من...

نمی دونم تا کی زنده م...تا کی فرصت زندگی کردن دارم...فرصت خوب و پاک شدن...

دوست دارم پاک از این دنیا برم...خدایا کمک کن مرا...

خداوندا...

مرا بيامرز و دوستم داشته باش .

خداوندا تو را به خاطر همه ی مهربانی هایت سپاس .

همگي به صف ايستاده بودند.

تا از آنها پرسيده شود . نوبت به او رسيد.

از او پرسيدند : دوست داري روي زمين چه کاره باشي؟

گفت : ميخواهم به ديگران ياد بدهم. پذيرفته شد.

چشمانش را بست. باز کرد. ديد به شکل درختي در يک جنگل بزرگ در آمده است.

با خود گفت : حتما اشتباهي رخ داده . من که اين را نخواسته بودم. سالها گذشت.

روزي داغي اره را روي کمر خود حس کرد.

با خود گفت : و اين چنين عمر به پايان رسيد و من بهره خود را از زندگي نگرفتم.

با فريادي غمبار سقوط کرد.

با صدايي غريب که از روي تنش بلند مي شد ، به هوش آمد.

 حالا تخته سياهي بر ديوار کلاسي شده بود .